Mazzel †

Mazzel met z'n pootje in het verband

Mazzel kwam in maart 2013 binnen bij Konijnenopvang Konijnenparadijs, samen met nog acht andere konijnen. Gescheurde oren, wonden, twee drachtige dames en wat waren ze mager.. En Mazzel had bovendien een heel lelijk abces van zijn oksel tot zijn lies. Daar kwam nog een hele vervelende erfelijke ooglidafwijking bij, waarbij de wimpers in het oog groeiden en constant irritatie gaven. Mazzel kwam naar ons toe om zijn abces te behandelen en werd daarna door Marieke Verwoerd aan zijn oogleden geopereerd. Alle abcessen waren verdwenen, zijn oogjes deden eindelijk niet meer zeer en de wonden waren genezen. Eind goed, al goed..?

We waren wat terughoudend met herplaatsing van Mazzel, ondanks dat alle problemen weg waren duurde het vrij lang voor hij in goede conditie was. Begin augustus overlegden we toch nog maar eens, het gevoel was goed, Mazzel was er klaar voor! Een dag later breekt Mazzel zijn voet tijdens een speelkwartier in de ren....... In eerste instantie leek het te genezen zijn met intensieve zorg en veel geduld maar na enkele dagen werd de huid rondom de wond zwart en is besloten om tot amputatie over te gaan. Mazzel gaat dus met een pootje minder door het leven.

Gezien Mazzels kwetsbaarheid en de aanpassingen die nodig zijn i.v.m. zijn handicap hebben we besloten om hem in de opvang te houden. Het blijkt maar weer, konijnenpootjes brengen niet altijd geluk... ;-) Mazzel heeft met een pootje minder meer geluk, hij heeft inmiddels een geweldige konijnendame ontmoet. Samen met Roos is het een stuk gezelliger!

Mazzel is op 7 maart 2016 ingeslapen.

 IMG 88822

Op de foto links, Mazzel in april 2013 bij binnenkomst.. Rechts een foto die eind augustus 2013 is genomen. Bijna onherkenbaar!

A story of luck

25-4-2016

Op 5 april 2013 kwam Mazzel bij ons, een week nadat hij samen met acht andere ernstig verwaarloosde konijnen bij Opvang Konijnenparadijs binnen kwam. Heel eerlijk: Mazzel kwam bij ons om te sterven. Het zag er te slecht uit. Mazzel had één groot abces dat van zijn schouder tot zijn lies liep en daarnaast nog een half dozijn kleinere abcesjes over zijn hele lichaam verspreid. Hij was broodmager en zijn huid was een landkaart van littekenweefsel. Mazzel had bovendien entropion, een in dit geval aangeboren aandoening waarbij het ooglid naar binnen draait, waardoor de wimpers constant het oog raken. Niet alleen was dit erg pijnlijk, het gaf ook blijvende schade aan het netvlies. Mazzel was op dat moment ongeveer een jaar oud en had niets anders gekend dan lijden.

Dat is niet hoe een leven hoort te eindigen en daarom wilden we Mazzel nog een fijne tijd geven, terwijl we een poging waagden om de abcessen te laten genezen. Abcessen zijn ontzettend hardnekkig bij konijnen en het waren er ook nog eens zo veel, om niet te spreken van het formaat van het grootste abces. Het leek onbegonnen werk, maar opgeven.. Soms weet je gewoon dat dat niet de beste optie is. Niet dat we het niet overwogen hebben. Mazzel had ontzettend veel pijn en de behandelingen waren zwaar voor hem. De abcessen allemaal tegelijk behandelen was geen doen, maar de abcessen die er nog zaten deden hem zo veel pijn dat hij niet eens gebruik wilde maken van de grote ren die hij gekregen had. Intussen bracht oogzalf hem wat verlichting, maar de enige echte verlichting zou van een operatie moeten komen en dat gaat niet met zo’n verzwakt konijn. Moet je dit wel willen?

Ook vanuit de omgeving werd die vraag regelmatig gesteld, begrijpelijk, want Mazzel was het toonbeeld van ellende en zijn naam leek de meest ironische keuze ooit. Toch gingen we door, misschien zelfs wel tegen beter weten in. Zes weken na Mazzels aankomst glooiden de eerste hoopvolle zonnestralen aan de horizon. Het grootste abces leek wonder boven wonder te zijn genezen en ook de kleinere abcessen waren bijna allemaal verdwenen. Het was tijd voor de volgende stap: De operatie aan zijn oogleden (en tegelijk ook direct zijn castratie). Dit vond in mei plaats, slechts twee maanden nadat het er zo slecht uit zag. Hoezo ‘nog een mooie tijd geven’, dit konijn had nog jaren voor zich! Mazzels herstel na de operatie verliep voorspoedig, hoewel hij nog een poos nodig had om bij te komen van alle ellende die achter hem lag. In augustus, vier maanden nadat hij bij ons kwam, leek het er op dat hij er eindelijk klaar voor was, voor die laatste stap: Herplaatsing.

Helaas liep het anders, op 6 augustus brak Mazzel een botje in zijn voet. Een poging om dit te laten helen liep twee dagen later al op niets uit toen de wondranden zwart werden en er maar twee opties overbleven: Amputatie of euthanasie. “Mazzel heeft al zo veel meegemaakt, moet je hem dit nu wel aan doen?” “Is het geen tijd om hem zijn rust te gunnen?” “Je hebt je best gedaan..” Het was duidelijk wat de meeste mensen dachten. Ik dacht wat anders. Hij is al zo ver gekomen, moet één gebroken botje dan het einde betekenen? Eén poot minder hoeft niet minder levensgeluk te betekenen. De knoop was snel doorgehakt en de poot ging er af. Mazzel liet direct zien dat spijt niet nodig was en hobbelde rond alsof hij nooit een vierde poot had. Hij werd gekoppeld aan Roos en later aan Bob. Het ging goed met Mazzel en op wat kleine dingen na ook met zijn gezondheid.

Fast forward naar 2,5 jaar later. Een konijnenlichaam is niet gemaakt om op drie poten te lopen. Het missen van een voorpoot is nog niet zo’n issue, maar het meeste gewicht komt neer op de achterpoten. Ze kunnen zich heel best redden met één achterpoot, maar zullen het gemis wel moeten compenseren door hun lichaam anders te gebruiken. Overbelasting is onvermijdelijk. Zo ook voor Mazzel. Het leven op drie poten is een aanslag op zijn rug geweest en begin 2016 werd duidelijk dat de grens eigenlijk wel bereikt was. Mazzel kon zijn achterpoot niet goed meer onder zijn lichaam zetten en was incontinent geworden, met urinebrand als gevolg. Met aanpassingen in de huisvesting en extra zorg kon dit gemanaged worden, maar voor de derde keer in Mazzels leven rees de vraag: Moet je dit nog wel willen? Een dier moet kunnen lopen, een marathon hoeft hij echt niet uit te kunnen rennen maar vrij kunnen bewegen en jezelf schoon kunnen houden is eigenlijk toch wel het minste. Is dit de grens? Mazzels leven had kunnen eindigen na één jaar ellende en pijn, maar bijna drie jaar later moest gezegd worden dat hij een mooie tijd had gehad. Uiteindelijk moet je dan ook accepteren dat het klaar is, maar dat moment nu aangebroken? Of moet je misschien, heel misschien, een konijn dat al zo veel overwonnen heeft toch nog een kans geven?

Ons antwoord laat zich wellicht raden. Het is ontzettend lastig om de grens te bepalen tussen wat leefbaar is en wat niet, maar gevoelsmatig was het nog te vroeg om afscheid van Mazzel te nemen. Hij at goed, bewoog nog genoeg en zat het liefst de hele dag met Bob te knuffelen. Op dezelfde voet (ha ha) verdergaan voelde echter ook niet als een optie. Vanaf dit punt kon het alleen maar slechter gaan en slechter dan dit was niet leefbaar. Onze laatste hoop was gevestigd op fysiotherapie. Fysiotherapie wordt nog niet vaak toegepast bij konijnen, maar kan bij een hoop problemen zeker uitkomst bieden. In het verleden zagen we hier al mooie resultaten van en onze hoop was dat dit voor Mazzel ook verschil kon maken.

En dat deed het. Mazzels houding was verbeterd en het lopen ging goed. Was dit dan het wondermiddel? Helaas.. Het lopen ging weliswaar beter, maar de incontinentie was lastiger op te lossen. Toen er ook nog andere kwaaltjes de kop opstaken moesten we ons opnieuw afvragen: Moet je dit nog wel willen? Is de grens bereikt? Voor het eerst in drie jaar was het antwoord op die vraag ja. Het was klaar. Mazzels lichaampje was op. Verder dokteren was natuurlijk mogelijk, maar leven moet geen lijden worden. Afwachten tot het echt niet meer ging was geen optie, zo wil niemand eindigen. Op 7 maart 2016, bijna drie jaar nadat Mazzel bij ons kwam, is hij vredig in zijn eigen hok naast zijn lieve vriendje ingeslapen. Met pijn in ons hart hebben we afscheid genomen van dit prachtige kereltje, dat ons allen versteld heeft doen staan. Lieve Mazzel, je kwam hier om te sterven en dat is uiteindelijk ook gebeurt. Dat was onvermijdelijk. We zijn blij met elke dag die je hier pijnvrij en gelukkig in een ruim verblijf met vriendjes hebt door kunnen brengen. Het is mooi geweest zo.

mazzel

Joomla templates by a4joomla