Dag flappie

26-2-2015

Er zijn talloze momenten, beslissingen die leiden tot dat ene moment: Het moment waarop de dierenambulance weer bij ons op de stoep parkeert. Dat verhaal begint al voor de aanschaf. Ik wil een konijn, maar kan ik daar ook echt voor zorgen? Kan en wil ik hem of haar alles bieden wat hij of zij nodig heeft? Heb ik de tijd, de ruimte, het geld om in alle primaire behoeften van het konijn te voorzien? Blijkbaar was het antwoord op die vraag 'ja', of misschien kunnen we beter concluderen dat de vraag helemaal niet gesteld is.

In elk geval gaat men over tot de aankoop van het konijn. Het moment dat je voor de winkel parkeert, het moment dat je de deur openduwt, het moment dat je op het glas van die kleine bakkies staat te tikken, het moment dat je jouw keuze aanwijst, het moment dat je naar de kassa loopt om af te rekenen.. Op ieder willekeurig moment had je je kunnen bedenken, maar dat heb je niet gedaan. Wellicht omdat er een jengelend kind naast je staat dat plechtig belooft heeft om elke dag, altijd, voor lieve Flappie te zorgen. In elk geval mag Flappie in een doosje mee naar huis, waar een prachtig hok op hem wacht. Naar verhouding nog kleiner dan de gemiddelde gevangeniscel in Nederland, maar hé, zo veel ruimte heeft Flappie ook niet nodig.

De dagen, weken, maanden, wellicht zelfs jaren verstrijken en de plechtige belofte blijkt al gauw niets meer waard te zijn. Flappie is veroordeeld tot solitaire opsluiting en hij moet het er maar mee doen. Hij krijgt toch minstens bijna elke dag verse brokjes en zeker één keer per week een wortel. Ook wordt elke week, of nou ja als dat lukt tenminste, zijn cel - pardon, ik bedoel hok natuurlijk - uitgemest. En dan komt dat moment. Misschien is het omdat Flappie krabbend en bijtend duidelijk probeert te maken hoe ongelukkig hij is, of omdat de tuin gerenoveerd moet worden en een gevangenis daar toch niet zo mooi in staat. Of de vakantie staat voor de deur en de buurvrouw heeft dit jaar geen tijd voor Flappie.

In elk geval komt er een moment waarop je naar buiten stapt en Flappie wederom in een doosje stopt. Je zou je nog kunnen bedenken en Flappie terug kunnen zetten in zijn gevangenis, maar dat doe je niet. Je zou een opvang kunnen bellen of je Flappie daar mag brengen, maar dat doe je niet. Je stapt in de auto en rijdt naar het dichtstbijzijnde bos, park of hertenkampje. Natuurlijk 's avonds, want hoewel je jezelf er van overtuigd hebt dat Flappie daar veel gelukkiger zal zijn, wil je niet dat iemand je ziet. Je had de afslag voorbij kunnen rijden en om kunnen keren, maar dat doe je niet. Je parkeert je auto en pakt doosje + Flappie uit je kofferbak. Je zoekt een mooi plekje uit en dan is het zo ver, Flappie mag zijn vrijheid tegemoet gaan. Nog een laatste blik op Flappie en dan gauw terug naar huis. Jij wel, hij niet. Je zou nog terug kunnen rijden om Flappie weer op te halen, die zit waarschijnlijk nog verstijfd op de plek waar je hem achterliet. Maar dat doe je niet. Terwijl Flappie zit te kleumen in het natte gras kruip jij in je warme bed. De volgende morgen breng je Flappie's lege hok naar de stort, of je zet het op Marktplaats, wellicht levert het nog een paar tientjes op. Al gauw is Flappie een verre herinnering, een vage droom die af en toe opduikt.

Voor Flappie is het geen droom, eerder een regelrechte nachtmerrie. Moederziel alleen op een plek vol gevaar. Met een beetje geluk is het snel voorbij, komt er gauw een marter of een vos langs of loopt Flappie onder een auto. Met een beetje pech sterft Flappie uiteindelijk van uitputting en verhongering, of aan een verwaarloosde infectie. En natuurlijk is er nog die andere uitkomst. Die leidt naar dat moment waarop de dierenambulance op onze stoep stopt. Dat moment waarop alle ellende voor Flappie voorgoed verleden tijd is.

Voor Kruimeltje, Eddy, Evert, Elly, Esmee, Eva en Meneer Baby kwam het deze maand uiteindelijk tot dat moment. We staan er persoonlijk voor in dat zij nooit, nooit, nóóit meer deze ellende door moeten maken. Maar al die andere Flappies, die hun weg niet vinden naar de opvang? Als een snelle dood je enige genade is na een leven in een gevangenis, wat voor leven heb je dan gehad..

 

339185 544251342265819 1298774108 o

You have no rights to post comments

Joomla templates by a4joomla