Te laat

14-3-2016

hoogeveenvangactiemaart16

Let op: De foto's kunnen als schokkend ervaren worden.

Het weekend begon vreugdevol, we ontvingen het nieuws dat onze opvang de ANBI-status (Algemeen Nut Beogende Instelling) toegekend heeft gekregen en daar zijn we natuurlijk ontzettend blij mee. Daarnaast lijken de herplaatsingen weer aan te trekken en meldden zich n.a.v. ons vorige bericht een aantal nieuwe donateurs (heel erg bedankt!). Helaas sloeg op maandag de realiteit weer keihard toe. Het gevoel dat altijd als een rode draad met ons werk verweven is, was aanweziger dan ooit. Het is nooit genoeg. Wat we ook doen, het is nooit genoeg. We moeten altijd keuzes maken, want ruimte, tijd en (financiële) middelen zijn beperkt. Dat gaat altijd ten koste van iemand. Er zijn altijd meer konijnen die hulp nodig hebben. Wat we ook doen, we kunnen ze nooit allemaal helpen. Het is nooit genoeg. Voor elk konijn dat we helpen zijn er tig die we niet kunnen helpen of voor wie we niet op tijd komen. 

En hoe vroeg we ook waren, vandaag waren we te laat. De zon was nog niet op toen we vanochtend de deuren van onze warme huizen achter ons dicht trokken en de kou in stapten, op weg naar een hertenkamp waar al vele konijnen de tocht over het hek heen maakten. Het gebeurt vaker dat we dode konijnen aantreffen op plekken als deze, het is natuurlijk niet voor niets dat we ze graag zo snel mogelijk vangen. Toch is het keer op keer weer een zeer onaangename verrassing, een aanblik waar je nooit aan went. Het zien van zo'n levenloos lijfje wekt afschuw, teleurstelling, verdriet, frustratie, woede en vele andere emoties op. Ook vanochtend, toen wij om zeven uur door een bevroren hertenkamp liepen en slechts twee ontzielde lichaampjes konden ontdekken, geen spoor van levende konijnen. Zelden voelde een vangactie zo nutteloos. Met lege handen en lege mandjes weer naar huis, waar de rest van de dag nog voor ons lag. Het is al zo vaak gezegd en waarschijnlijk zullen we het nog vele malen moeten herhalen: Konijnen horen niet in 'de natuur', niet in bossen, parken, hertenkampen, niet op straat en óók niet over het hek bij de kinderboerderij.

Vandaag overheerst een gevoel van vermoeidheid, en niet omdat de wekker om vijf uur afging (oké, het speelt een rolletje..) maar omdat het elke keer hetzelfde liedje is. Wij rennen achter de gedumpte konijnen aan, maken de wonden schoon, knippen de knopen weg en ruimen de lijkjes op. Wij huilen de tranen en dragen het schuldgevoel. De echte schuldigen hebben het toneel allang verlaten en verliezen er geen minuut slaap om. Wat we ook doen, het is nooit genoeg. Zolang konijnen gezien worden als derderangs huisdieren, als wegwerpartikelen, blijft het voor ons dweilen met de kraan open. En zolang er dagen zijn dat wij in lege oogkassen staren in plaats van glanzende, gelukkige oogjes, blijven wij ook doorgaan. Ook al lijkt het onbegonnen werk. Want ook al is het nooit genoeg, het is altijd meer dan niets. Het redden van één dier verandert niet de hele wereld, maar wél de wereld van dat dier. Maar hoe mooi dat ook klinkt.. Voor deze konijnen verandert er niets meer.

I.s.m. Opvang Konijnenparadijs. 
 

hoogeveenvangactiemaart16III      hoogeveenvangactiemaart16II

You have no rights to post comments

Joomla templates by a4joomla